บทที่ 32 32

ผมยิ้มกว้าง เมื่ออีกคนปัดมือผมออก พร้อมทั้งดันแผงอกของผมออกห่าง จีน่าเม้มปาก ไม่สบตา ก่อนที่มันจะโน้มกายไปหาลูกบิดประตู หมายจะปิดลง ส่งผลให้ผมถอยห่างทันที

ถ้าไม่ถอยหนี เชื่อดิ มันไม่ไว้หน้าผมแน่นอน 

เพราะเรารู้จักกันดี ผู้หญิงแบบจีน่า เขาเรียกว่า คนจริง

มุมปากของผมเผยรอยยิ้มจางๆ มันห้ามไม่ได้ มัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ